Na een weekend samen blijkt dan toch ook echt, dat wij die "match" niet hebben. Lichamelijk en soms als we elkaar niet te lang zien ook geestelijk. Maar op zaterdagavond wilde ik naar huis en zondagochtend had ik het gevoel van heimwee dat ik echt terug wilde naar mijn eigen stekkie.....Tranen in de tram en trein naar huis.

 

Hoe een liefde die je al een jaar achtervolgt, je dan uiteindelijk zo kan tegenvallen en blijkt dat dit het toch niet is. Hij is het ook niet voor mij. Maar al die maanden bleef hij rondspoken en  nu moet ik het echt gaan afsluiten. Ik ben er letterlijk klaar mee.

 

Mooi dat hij daar aan de andere kant van het land woont ergens waar de kans klein is dat ik hem tegenkom. Klaar zijn we er mee, dit hoofdstuk moeten we afsluiten en daar zal tijd voor nodig zijn. Tijd om weer tot mezelf te komen en te accepteren dat dit niet diegene is die bij mij past.

 

Ik heb het heerlijk zo. Vind mijn eigen plekje ontzettend prettig en merkte dat vooral op het moment dat ik naar huis wilde, ik miste mijn eigen plekje...

 

Nu ben ik er terug en ga ik genieten van mijn vriendjes en vriendinnetjes, mijn werk en mezelf! Wat ik en ook jij daar mag er best wezen!

Juiste woord? Vriendjes. Met ok af en toe wat extra's. Maar tegen mezelf en vriendinnetjes die ervan weten (twee....) heel hard roepen dat ik er eigenlijk helemaal niet zo mee zit en dat ik het wel best vind zo, werkt op een zaterdagnacht als je alleen thuis bent toch niet zo goed.

 

Ik vind het ook prima. Ik vind het best. Maar stiekem, heel stiekem, ergens daar achter in je hoofd speelt die gedachte.....stel nou dat, ja dat hij toch echt voor mij zou gaan....?

 

Maar dat doet hij niet. En nu, nu laat ik hem met rust. Laat hem zijn ding gaan doen daar aan de andere kant van het land. En we zien wel. Ik zal gewoon een vriendinnetje zijn (waarvan hij er al zo velen van heeft...) en that's it.

 

Voordeel van een maand of 2 zo met elkaar omgaan, is dat je ook wat mindere kanten gaat zien. Kleine irritaties spelen de kop op. Maar dat zijn dan ook weer dingen, waarvan je hem stiekem leuker gaat vinden, wat blijkbaar is ook hij niet perfect.

 

Hoe goed ik me ook kon afsluiten voor de gevoelens die bij hem op de kop staken, hoe makkelijk hij dat weer onderuit kan halen met één opmerking.

 

Je gaat niet dat soort dingen zeggen als je ze niet meent zou je zeggen. Maar toch vraag ik me dat af, meent hij ze? Zijn ze waar? En dan nog, wat heb je eraan als hij aan de ene kant van het land woont en ik aan de andere kant? Gaat dat werken dan? Hij gaat een ander leven krijgen, nieuwe mensen ontmoeten, spannende dingen doen.

 

Nu heb ik het even lastig. Ik dacht eigenlijk ons afscheid te hebben gehad afgelopen dinsdag, maar hij wil weer afspreken. Leuk zeker leuk, maar we moeten nu een keer duidelijk gaan doen en ik ben straks weer diegene die dingen moet gaan uitspreken en die dingen gaan bij hem weer verkeerd vallen. Zo verkeerd dat het weer over zal zijn, en dat tja, dat wil ik niet...stiekem toch niet nee...

Nee niks meer. Serieus echt helemaal niks meer. Jammer maar helaas. Maar pff, wat is dat toch? Nummer 3 dit jaar. Wees gewoon eerlijk, ik snap dat echt niet. Ach, weet je, ik ben niet eens zo met hem bezig.

 

Het is hij, die er weer is. En het is hij die het was en die ik ook wilde dat hij het zou zijn. Wat wil hij en wat zoekt hij? Ok, ik weet wat hij wil, en ja, ik wil dat ook wel. Ik probeer mijn gevoel ook niet te laten overheersen. Dus 's ochtends niet aanraken en weg weg. Maar het liefst zou ik in zijn armen kruipen en er voor altijd blijven. Maar dan...toch een lief berichtje 's avonds hoe het was gegaan vandaag. En woensdags een soort van afspraak voor de donderdag, waar ik al vantevoren van weet dat hij het af gaat zeggen. En wat natuurlijk ook gebeurd. En dan vrijdags zijn vraag of ik zondagavond kan, ja laat op de avond eerst een etentje. Tja, dan laat meneer weten dat hij niet gaat zitten wachten de zondagavond. Nee, snap ik, zou ik ook niet doen, en toch wacht ik al vaak onbewust.

 

En dan diepe gesprekken over weet ik het wat. Ik doe gewoon mijn ding en hij voelt zich zo thuis bij mij dat hij gewoon brood pakt en smeert wanneer ik onder de douche sta. Prima, echt prima, maar over een paar weken wat dan? Zit hij aan de andere kant van het land en zien we elkaar nooit meer. Kan ik dat?

 

En wel vertellen dat hij nu wel toe is aan een relatie. Hij zou het nu best willen. Wat zoek je dan? Tja een echte vrouw, iemand die vrouwelijk is en iemand die mijn hulp soms nodig heeft. Maar wel iemand met een eigen onafhankelikheid en een eigen leven. Halloo, wat ben ik dan? Dat afhankelijke muisje van vroeger? Ik sta recht voor je neus maar ik denk niet dat jij me ziet...........

Why why why?

 

Let op, want ik vandaag echt me "ik blijf voor altijd alleen en niemand vind me leuk dag". Maandag ben ik bij hem geweest (die ander). Leuk erg leuk. Afgesproken toen ik wegging voor vanavond. En dan hoor je niks meer. Gisteravond een berichtje, op zich wel leuk maar wel aan het eind: trouwens morgen kan ik niet. Dus nu, is hij er niet en komt hij ook niet. Gister was ik toevallig bij een vriendin en haar vriend zei dat het berichtje nog niet zo ernstig was.

 

Schijnbaar moet je mannen niet zo claimen (goh, echt???) Dat weet ik ook wel en dat moeten ze bij mij ook niet doen. Maar hallo, geen andere datum roepen ofzo? Nee ik dacht stik er in. Heb hem vanochtend pas terug gesmst met: "Jammer, loop ik mijn massage mis :-) werkze kiss". Geen nieuwe afspraak van mij kant uit --> Laat hem maar komen met een nieuwe datum. Als jij een man bent: denk je dat hij nog ooit gaat reageren ofzo? En als jij een vrouw bent: Wordt je ook niet helemaal gek van dat onduidelijke gedoe?

 

Weet je: Zeg gewoon sorry, maar ik heb geen interesse, how hard can it be?

Hij is er weer. Back in my life. Niet verstandig, maar wel zo leuk. En hij weet het precies, wat hij met me doet. Begonnen met wat sms contact naar aanleiding van mijn verhuisbericht, wat natuurlijk ook bij hem terecht kwam, na elkaar tegenkomen in de kroeg. En nu? Nu is het al enkele malen tot een half half afspraak gekomen, voor een zogenaamde rondleiding. Nog niet langsgeweest natuurlijk, want elke keer is er wel iets. Al 2 avonden zitten wachten en vanavond weer niet.

 

En dat tegenkomen in de kroeg ging helemaal fout. Want ooh, wat een aantrekkingskracht....En dat terwijl ik de week ervoor een ander tegenkwam die er ook was. Dus je voelt 'm al, dat gaat een keer mis. Met hem contact en ook met die ander. Die ander is leuk, maar wel meteen weer ingewikkeld. Waarom niet gewoon terug sms-en als ik sms?

 

Wel een date gehad van de week. Leuk, echt leuk. Maar ik denk aan hem. Gister weer in kroeg gehangen, niet gekomen tot een ontmoeting, maar dan elkaar wel weer spreken vandaag en gewoon leuk. Dingen met elkaar delen. Maar dit wordt het niet, echt niet. Maar waarom dan toch met hem af willen spreken??? Gewoon om weer even bij hem te zijn, hem te voelen en aan te raken. Ooh, niet slim. Nee.

 

 

Maar die ander is ook leuk, dinsdag 2e date!

Pff, wat een sloerie ikke....;-)

Dag lieverds. Ik ben er weer! Na een lange tijd logmoe, onrust in mijn lijf, verhuizen, wennen aan mijn nieuwe baan en me gedragen als een 16-jarige ben ik weer terug. Terug om mijn gedachten en rare acties met jullie, de wereld, te delen. Geen idee of jullie erop zitten te wachten...

 

Tot snel! :-)

Alleen: soms wel, soms niet

 

Alleen: straks heel vaak, red ik het wel of niet

 

Alleen: snakken doe je er soms naar

 

Alleen: muziek zo hard, dat je soms wat buren erover hoort

 

Alleen: waarom alleen? waarom niet samen?

 

Alleen: wil ik niet zijn, maar bedoel ik daar eigenlijk niet mee, eenzaam wil ik niet zijn?